Bernat Etxeparek 1545ean “euskara, jalgi hadi mundura!” aldarrikatu zuenean ez zen Frantzian Senaturik, orduan oraindik mendeak falta baitziren Estatu modernoa eraikitzeko. Nolanahi ere, lau mende geroago, 1970eko hamarkadan, guk geuk Etxepareren olerki hura Xabier Letek jarritako musikarekin kantatzen genuenean, gure artean izan ote zen inor imajinatu zuenik -ametsik gozoenean bazen ere- noizbait, norbait, non eta Frantziako Senatuan hitzaldia euskara hutsean egitera iritsiko zela? Bada, horixe egin berri du Euskadiko lehendakariak, Imanol Pradalesek, ametsetan ez baizik eta egiazki egin ere: euskal autogobernuaren eredua azaltzeaz gainera, Europar Batasuneko erakundeetan euskararen ofizialtasuna bultzatzeko bidelagun izatea eskatu dio Frantziako Senatuari berari.
Euskarak behar zuen, nola ez, Etxepareren 1545eko aldarria. Eta bost mende ondoren euskarak behar ditu lehendakariarena bezalako erresonantziak, erresonantzia positiboak, alegia. Tamalez, ordea, gaur ez dira halakoak bakarrik euskararen erresonantziak gure artean, bai baititu oso bestelakoak ere, erresonantzia negatiboak alegia, kaltegarriak zaizkionak.
